Ο μιμητισμός του νεοέλληνα…

Ε, λοιπόν, το κακό έχει παραγίνει. Ανοίγεις την ελληνική τηλεόραση και αναρωτιέσαι σε ποια χώρα βρίσκεσαι! Happy Day, Deal, Direct, Still Standing, ΤΙΚ Talk, The Bachelor, The 2night Show και δε συμμαζεύεται…

Το φαινόμενο της ξενομανίας και του μιμητισμού τα τελευταία χρόνια έχει πάρει ευρείες διαστάσεις. Βέβαια, δεν πρόκειται για ένα νέο «φρούτο» αφού υπήρχε και στην αρχαία Ελλάδα. Διαβάζω πως είναι ένα πανάρχαιο ελάττωμα της φυλής μας που επισημάνθηκε και πολεμήθηκε από τους αρχαίους φιλοσόφους και σατιρικούς (Λυκούργο, Αισχύλο, Σοφοκλή, Θουκυδίδη, Πλούταρχο, Αριστοφάνη κ.ά.) αλλά και στα κατοπινά χρόνια του βυζαντινού μας παρελθόντος.

Είναι αξιοσημείωτο ότι σε κάθε περίοδο παρακμής, η ξενομανία μας εμφανίζει σημαντική έξαρση. Θα πει κανείς, κάθε πολιτισμός σήμερα δέχεται ξενικές επιδράσεις που είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας και της επικοινωνίας μεταξύ των λαών. Όμως, η ξενομανία σε μας που έχουμε μοναδική ιστορία και ανώτερο πολιτισμό, είχε πάντοτε αρνητικές συνέπειες. Με την ξενομανία μας τελικά κινδυνεύουμε να αποκοπούμε από τη γλώσσα και την παράδοσή μας και να χάσουμε την ιδιαιτερότητά μας.

Μιμούμενοι τους δυτικούς, που υιοθετούν κατώτερα ήθη και στοιχεία από τα δικά μας, αντί να επιτυγχάνουμε θετική εξέλιξη και πρόοδο, οπισθοδρομούμε πολιτιστικά και όχι μόνο.

Δυστυχώς, οι νεοέλληνες αγνοούν τη μεγάλη αξία της πολιτιστικής τους κληρονομιάς, με συνέπεια να νοιώθουν αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στο δυτικό πολιτισμό, παρότι τα στοιχεία του τελευταίου είναι βασισμένα στον ελληνικό…

Το φαινόμενο ήταν ιδιαίτερα αισθητό στους εδώ προγενέστερους μετανάστες, οι οποίοι με το που πατούσαν το πόδι τους «ξεχνούσαν» τη γλώσσα τους και μιλούσαν μια ασυνάρτητη διάλεκτο, ένα κράμα ελληνο-αγγλικών λέξεων και φράσεων. Ακόμη και τα παιδιά τους ντρεπόντουσαν για την καταγωγή τους. Ευτυχώς σήμερα τα πράγματα, στον Καναδά τουλάχιστον, έχουν αλλάξει σημαντικά.

Η μίμηση πάντως του καλύτερου – με την έννοια της αναδημιουργίας και της προσαρμογής – είναι θετική, δυστυχώς όμως δε γίνεται μ’ αυτόν τον τρόπο από το σύγχρονο Έλληνα.

Ο Έλληνας δείχνει σαφέστατα την προτίμησή του στα ξένα προϊόντα, ακόμη και εν μέσω κρίσης, εισάγει και καταναλώνει τα πάντα αρκεί να προέρχονται από το εξωτερικό, ακούει ξένη μουσική, ελληνικά συγκροτήματα συνθέτουν και ερμηνεύουν σε ξένους ρυθμούς, τρώει στα φαστφουντάδικα, χορεύει στις ντίσκο, περνάει τις ώρες του στις παμπ και δε διστάζει να υιοθετήσει τη συμπεριφορά και το λουκ των Αμερικανών…

Χρησιμοποιεί ξένες λέξεις – με σπασμένη προφορά εννοείται – ενώ οι επιγραφές στα καταστήματα είναι σχεδόν πάντα γραμμένες σε κάποια ξένη γλώσσα.

Νομίζω πως κάποτε θα πρέπει να ληφθούν δραστικά μέτρα (παρόμοια ίσως με εκείνα του γλωσσικού νόμου 101 του Κεμπέκ) για να περιοριστεί, αν όχι να σταματήσει τελείως, το ανησυχητικό αυτό φαινόμενο της ξενομανίας και για να προστατευτεί η Ελληνική γλώσσα και οι παραδόσεις μας.

Περισσότερο όμως από κάθε τι άλλο, ο Έλληνας πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι η συμπεριφορά της μίμησης είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των πιθήκων…