Η  Ισόβια ψηφιακή Κάθειρξή μας

Ο όγκος και η διάδοση της πληροφορίας μέσω του διαδικτύου έχει δημιουργήσει ιλιγγιωδώς μία Νέα Τάξη Πραγμάτων, όπου η έννομη τάξη υπολείπεται να καλύψει το φαινόμενο της διασποράς ψευδών ειδήσεων αλλά και εν γένει το αδίκημα της προσβολής προσωπικότητας καθώς και της συκοφαντικής δυσφημίσεως.

Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς

[Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω]
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
ΕΛΛΗΝΟΚΑΝΑΔΙΚΑ ΝΕΑ

Ναι μεν υφίσταται αρκούντως ικανοποιητικό νομικό πλαίσιο, εντούτοις όμως εις την πράξη καθίσταται ιδιαίτατα δυσχερής η επέμβαση περιστολής της διάδοσης μέσω ασφαλιστικών μέτρων, εις περίπτωση διάδοσης συκοφαντικών ή εξυβριστικών χαρακτηρισμών, δοθέντος ότι ένεκεν του ιλιγγιώδους της ταχύτητος της είδησης και της άμεσης, εν ριπή οφθαλμού αναπαραγωγής, ήδη ελλοχεύει ο κίνδυνος άμεσης μετάδοσης της προσβλητικής είδησης ή του υβριστικού δημοσιεύματος.

Πέραν των νομικών όπλων προστασίας της προσωπικότητας μέσω την σύγχρονων μέσων κοινωνικής δικτύωσης και την αστική η ποινική αντιμετώπιση των διαπραχθέντων αδικημάτων κατά της τιμής και της υπόληψης, καθώς και των εύθραυστων ορίων της πληροφόρησης εξαιτίας και συνεπεία του δημοσίου ενδιαφέροντος εν σχέσει προς τη μη καταχρηστική προβολή μίας είδησης η οποία παραβιάζει την κείμενη νομοθεσία, εγείρεται και μία νέα παράμετρος περί της ελευθερίας του λόγου.

Το διαδίκτυο καθίσταται απολύτως σαφές, ότι επέφερε μία μορφή τεχνολογικής επανάστασης και εξέγερσης εις την επικοινωνία καθότι ο κάθε πολίτης, σχεδόν ευχερώς αποκτάει πρόσβαση εις την τρέχουσα επικαιρότητα και μετέχει εις διάφορες συζητήσεις περί του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Το ερώτημα το οποίο αναφύεται έγκειται εις το κατά πόσο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η διαδικτυακή πρόσβαση βελτιώνει τη δημοκρατία και την ελευθερία της σκέψης ή συνιστά μία σύγχρονη κεκαλυμμένη ειρκτή σκέψης, η οποία εν τέλει δημιουργεί την ψευδαίσθηση εις τον πολίτη ότι αντιδρά και εγείρεται αλλά κατ’ ουσίαν παθητικοποιείται και αδρανεί έτι περαιτέρω.

Είναι πρόδηλο ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η απεριόριστη ελευθερία του κυβερνοχώρου σου δημιουργούν την πεποίθηση ότι δύνασαι να εκθέσεις απρόσκοπτα οιαδήποτε γνώμη και άποψη, έχοντας την πεποίθηση της παντοδυναμίας αλλά και της δυναμικής, πλην όμως η αίσθηση αυτή καθίσταται παντελώς πλασματική, διότι εις την πραγματικότητα, η δια του διαδικτύου παράθεση απλώς απόψεων, ή αντιπαράθεση μέσω αυτού, αποτελεί μία δικλείδα εκτόνωσης, καθώς και μία μορφή εξωτερίκευσης της ιδιωτικής σκέψεως, διότι αγνοούμε επί τη πράξει, από ποιους παρακολουθούμαστε.

Η συλλογή πληροφόρησης και η οιονεί αστυνόμευση του ιδιωτικού βίου, συνιστά μία μορφή ελέγχου της σκέψεως μας, διότι ημείς δια της πλάνης της απολύτου ελευθερίας μας, εκθέτουμε απόψεις, με συνέπεια αφενός να γνωρίζουν οι τρίτοι ποιοι είμαστε και εξ ετέρου να περιοριζόμαστε εις την εικονική πραγματικότητα, περιπίπτοντας εν κατακλείδι εις την αδράνεια, εξαντλώντας την ικμάδα και την αγωνιστικότητά μας εις τον αγώνα του πληκτρολογίου.

Εν πάση περιπτώση, η ζωή μας εις το διαδίκτυο, η ελευθερία του τύπου, η νέα μορφή ελέγχου της σκέψεως και η επιβολή πολιτικής ορθότητας δια μέσου ορισμένων εφαρμογών κοινωνικής δικτύωσης, συνιστά μία σύγχρονη πραγματικότητα, η οποία κατ’ ουσίαν επιβεβαιώνει ότι η δημοκρατία μας δεν εξελίχθηκε χάριν του διαδικτύου αλλά ούτε και η ελευθερία μας, δια τον απλούστατα λόγο ότι, ο άνθρωπος καθίσταται αναντικατάστατος ως έμβιο ον, τόσο ο ίδιος ως πρόσωπο όσο και η δια ζώσης κοινωνική διαπροσωπική επαφή, ως εκ τούτου λοιπόν η πολύφερνη ψηφιοποίηση δέον όπου τεθεί εις ορισμένα εύλογα και θεμιτά μέτρα, προκειμένου να μην εξανδραποδίσει τον άνθρωπο καθιστώντας το άβουλο ρομπότ, χάριν του αφηγήματος της ταχύτητας και της προόδου.

Εν κατακλείδι, με όσες τεχνολογίες και αν δοκιμάσουμε και όσο και διευκολύνουμε τη ζωή μας, πολλές αρχές και αξίες παραμένουν διαχρονικά αναλλοίωτες και απαρασάλευτες, όπως η εκ του σύνεγγυς ανθρώπινη επαφή, η δια ζωής συναλλαγή και η πραγματική αντιπαράθεση, άλλως είμεθα εκουσίως καταδικασμένοι εις μία ανέκκλητη ψηφιακή ειρκτή ως ανθρωποειδή, υποτιμώντας την ανθρώπινη φύση μας και αμαυρώνοντας το οντολογικό κύρος του προσώπου μας δίχως την παραγωγή ουσιαστικού πολιτισμού.